در هر تحولی  قبل از همه چیز، نگرش تغییر می خورد. حزب متحد ملی با تغییر نگرش نسبت به مسایل بغرنج و جهانی شده افغانستان وارد صحنۀ سیاسی شد. نگرش ما در برخورد با مسالۀ قدرت پایه های محکم عینی، واقعی و عملی دارد. بدین معنی که وضعیت آشوب زده و بحرانی  موجود کشور از یک طرف، مداخله بی حد وحصر همسایه هاو غیر همسایه ها و جامعه جهانی از سو دیگر ،کم نفس ،کم شیمه و پرا کنده بودن نیروهای روشنفکر و روشنگر از سوی دیگر ؛ ما را باورمند می سازد که با چنین وضعیت انفجاری حرکت به سوی قدرت سیاسی نه تنها منطقی ،مفید و ممکن نیست بلکه دشواری های بزرگی را در قبال خواهد داشت که ضریب خطر آنها از توان پذیرش سازمانهای جزیره ای موجود بسیار بالاتر است.

واقعیت اینست که هستند هنوز کسانی از قبیلۀ روشنفکری ما که در جهیل قدرت گذشته مستی دارند. به باور آنان قدرت فقط در داشتن تاج و تخت خلاصه شده و کار کردن برای مردم در چهار دیواری قصر ممکن است ؛ در حالیکه قدرت واقعی خردمندانه  زیستن در میان مردم و با مردم و برای مردم گام بر داشتن است.قدرت را در کلبه فقیرانه مردم  و کار روشنگرانه باید دریافت.یکی از وظایف مهم ما در شرایط موجود کمک و تقویت پروسه دولت – ملت سازی است.

ما تصمیم گرفته ایم تا خود را از قطعیت یافتگی و مرجعیت هایی "قدرت" رهایی بخشیم .دیروز و آرزو های آن مال دیروز بود.اگر امروزی و نو نشویم می میریم.

در حقیقت وضعیت ما و جنبش صدمه دیدۀ روشنفکری که هنوز  از زیر حوادث کمر شکن قامت راست نکرده است اجازه نمیدهد تا دست به بازی های هوس آلود و تکاندهنده سیاسی بزنیم.

باور ما اینست که نباید در خط حس ها و شناخت های ناپخته و عمل های سطحی  و غیر متفکرانه و نا سودمند قدمی رنجه کرد.

رفقا و دوستان،

خوشبختانه پروسه وحدت میان حزب متحد ملی و نهضت فراگیردموکراسی و ترقی افغانستان گذرگاه هایی دشوار را عبور کرده و فصل های سرد و گرم را پُشت سر گذاشته و دارد به ثمر می نشیند، بر ماست تا باهمه امانت داری وشفافیت این جریان را جدی گرفته نگذاریم پروسه پیشرونده وحدت با تصامیم شتاب زده و خارج حوزه گفتمان دو حزب برادر ،خدشه دار شود  و الزامآ اقدامات و تصامیم  بزرگ خود را باید با هم شریک بسازیم.

امر وحدت حکم میکند ،یک زبان،یک صدا و همگام باید مدغم شد،نه تکه تکه و چند سیاسته. در یک حزب واحد چند سیاست نمی گنجد.