هفت روزی که افغانستان را تکان داده است

روزنامه ی نیویارک تایمز به تاریخ 30 اگست یک مقاله در مورد افغانستان و اوضاع جاری در این کشور به نشر رسانده است. نویسنده می گوید اوضاع تاریک کنونی جنگ به رهبری امریکا در این کشور را ناموثر ساخته است.

نویسنده عقیده دارد که در جریان این یک هفته رویدادهای سیاسی و نظامی مشخص شد که نه تنها تلاش و کار فوق العاده  در راستای ایجاد یک کشور باثبات نیاز است بکله این تجربه بسیار شکننده است.

نویسنده با اشاره به کشته شدن چهار عسکر این کشور در کندهار که شمار کشته های آنها در سال 2009 به 175 امریکایی می رسد، سال 2009 میلادی را مرگبارترین سال برای نیروهای امریکایی خوانده است. نویسنده ی مقاله پس از بررسی کردن اوضاع امنیتی در کشور، می نویسد که مهمترین رویدادهای نگران کننده در پایتخت افغانستان یعنی کابل رویداده، جایی که مقامات افغان در حال شمارش آرای ریاست جمهوری هستند. مقامات انتخابات با موجی از گزارش های تقلب و سرقت رأی ها که بیشتر آنها متوجه رهبر پشتیبانی شده توسط امریکا، حامد کرزی، می باشد، روبرو هستند.

در اواین این هفته، آقای عبدالله شواهدی را در یک کنفرانس خبری نشان داد که حاکی از تقلب گسترده در انتخابات بود. یک بسته ی کامل اوراق رأی دهی که با یک قلم مشخص به حامد کرزی رأی داده شده بود، بدون اینکه اوراق از هم جدا شود، عکس هایی از افغان هایی در ولایت غزنی که هیچ مرکز رسمی رأی دهی به علت خشونت باز نشده بود، ولی افراد در حال شمارش آراء بودند و ویدوهایی از افرادی که می خندیدند و فکاهی می گفتند و اوراق رأی دهی را یکی از پس دیگری نشانی می کردند.

آقای عبدالله، وزیر اسبق خارجه و کاندیدای مطرح ریاست جمهوری گفته است: "این نظام رأی تمام ملت را دزدیده است. اگر ريیس جمهور کرزی این چنین روش را بگیرد، وی به صورت نامشروع پنج سال دیگر خود را بر ملت تحمیل می کند."

ادعاهای دستکاری در انتخابات، موقف امریکایی ها را به ویژه با آقای کرزی بسیار مشکل می سازد. کرزی در سال 2001 با حمایت اداره ی بوش به قدرت آمد و انتخابات سال 2004 را برد. با وجود یا شاید به خاطر حمایت امریکا، آقای کرزی بر یک اداره فاسد حاکم شد که اوضاع جنگ وخیم تر شد و کشورش تبدیل به بزرگترین تولید کننده ی مواد مخدر در جهان شد.

اکنون خطر این است اگر کرزی ماه آینده برنده اعلان شود وی پنج سال دیگر، کرسی ریاست جمهوری را اشغال می کند که مشروعیت دموکراتیکش زیر سوال است.

نگرانی ناظران افغان و بین المللی این است که تقلب بسیار قطعی و محکم بوده – که به حد کافی گسترده بوده که نتایج انتخابات را تغییر دهد. مقامات امریکایی هشدار می دهند از آنچه که تا کنون دیده اند.

تیم کارنی، یک سفیر متقاعد امریکایی که تیم انتخاباتی ایالات متحده را رهبری می کند می گوید: "بی نظمی های بسیار جدی و برخی از تقلبات گسترده و پرکردن صندوق ها وجود داشته است."

اما نگرانی در مورد تقلب و انجام دادن کاری در قبال آن از هم فرق می کند.

در طول سالیان گذشته، آقای کرزی از تعهدات امریکایی ها برای افغانستان به نفع خودش استفاده کرده است: اما با آنکه امریکایی ها از وی خسته شده اند، وی می تواند تلاش کند تغییراتی که امریکایی ها بدان معتقدند را به میان آورد تا شورش طالبان را متوقف سازد.

آقای کارنی می گوید: "پروسه ای برای تنظیم شکایات و رسیدگی به آنچه که گفته می شود تقلب بوده، وجو دارد." امکان دارد آقای کرزی نتواند 50 درصد آراء را بدست آورد و وی مجبور شود با نزدیکترین رقیبش در دور دوم رقابت کند. اما این دقیقاً چیزی است که داکتر عبدالله و دیگران نگران هستند هرگز اتفاق نمی افتد.

روزهای بعدی می تواند بسیار تأثیرگذار باشد. توقع می رود که رأی ها در هفته ی دوم سپتامبر شمار شده و پایان یابد. تا آن موقع مقامات کمیسیون شکایات انتخاباتی درک درست و بهتری از تقلبات واقع شده خواهند داشت. و از طرفی جنرال استنلی مک کریستال، فرمانده ی ارشد امریکایی در افغانستان ارزیابی خویش از اوضاع افغانستان را به ريیس جمهور اوباما خواهد فرستاد. این گزارش ممکن زمینه ی تقاضای اعزام نیروی بیشتر باشد.

اوضاع نبرد و جنگ به خودی خود مشکل است اما البته به اوضاع و بن بست سیاسی در کابل هم بستگی دارد. چنانچه فرماندهان امریکایی و دیگر دیپلومات ها مکرراً گفته اند که این نیروها نمی تواند جایگزین کمبود وفاق سیاسی میان افغان های معمولی گردد.

آقای عبدالله می گوید: "اگر مردم حس کنند ما نمی توانیم به آنجا از طریق پروسه ی دموکراتیک چیزی بدهیم، پس شورش تقویت خواهد شد و در نتیجه ایالات متحده نیاز خواهد داشت تا نیروی بیشتر، منابع بیشتر بیاورد – و برای چه؟"

این سوالی است که ريیس جمهور اوباما، جنرال مک کریستال و سرانجام مردم امریکا در مورد آن تصمیم بگیرند.