بیانیه رفیق رزمیار

 رفقای ارجمند،

اجازه بدهید که از نام خود و از نام همه اعضا و هواداران سازمان اروپایی نهضت فراگیر دموکراسی و ترقی افغانستان یعنی سازمانی که تا چند لحظۀ دیگر، کارنامه و زنده گی پُر بار سیاسی خود را به دست تاریخ خواهد سپرد و به جمعی بزرگ، جمعی مؤثر تر و با دورنما تر خواهد پیوست، بگویم تا چه حد این لحظه برای من، برای همۀ ما احساس برانگیز و افتخار آور است

احساس برانگیز ازان جهت که ما همه عواطف، امید و اعتماد خود را برای سالها درین کانون مشترک گذاشتیم، به همدگر علاقۀ بیشتر گرفتیم، با هم عادت کردیم و شاید این احساس برای هر کدام ما دست بدهد که کاری را ناتمام رها میکنیم، به ماجرایی انسانی و فداکارانه نا بهنگام خاتمه میدهیم، هرچند میدانیم که کار دادخواهی، ترقیخواهی و مبارزه برای دموکراسی ختم ندارد و ما با قلب های گرمی که داریم، امید مشترک و اعتماد را با یاران نو خود که برای ما آنقدر ها هم نو نیستند، تقسیم خواهیم کرد و به قرار داشتن در کنار آنها  نیز عادت خواهیم کرد.

لحظه یی افتخار آمیز به این دلیل که ما، و درینجا لازم میبینم بگویم هم ما و هم رفقای حزب متحد ملی، به اثبات رسانیدیم که از حد اعلای احساس مسؤولیت در برابر مردم خود برخوردار هستیم، هرگز در برابر خیر، آینده و منافع جنبش دموکراتیک، ترقیخواهانه و دادطلبانۀ وطن خود بی اعتنا نبوده ایم و این منافع را بر هر منفعت دیگری مقدم میدانیم. رفقای ما در افغانستان، به کثرت این وحدت را وحدتی شجاعانه میخوانند. بلی، هیچ شجاعتی بالاتر از تقسیم کردن، کنار آمدن، اصل را بر فرع مرجح دانستن و تغییر کردن نیست.

اجازه بدهید که از رفقایی که در بنیاد گذاری سازمان ما و دمیدن این روحیۀ وطندوستی، انساندوستی و گشایش دران سهم شایسته داشته اند، از همه رهروان این جمع همبسته و بخصوص از رفقا سلطانعلی کشتمند، نوراحمد نور و دیگران، اظهار سپاس کنم.و بگویم که حزب واحد ما همچنان به مشوره ها و حضور بیشائبۀ آنها در همسویی با مبارزات خود ضرورت خواهد داشت.

در مورد نقش یکی از بنیانگذار، امیدبخش و سمت دهندۀ محمود بریالی، رفیق بی بدیل راه ما چه میتوان گفت جز اینکه جایش درین روز بزرگ، روز تحققِ یکی از عزیز ترین آرزو هایش، روز به هم رسیدن یاران جدا افتاده اش، در کنار ما خالی است.

وحدت بین دو حزب ما پس از سالها تردید، بار ها «برویم یا نرویم» اما سالها تلاش مشترک برای نزدیکی، بار ها اذعان بر ضرورت نیرومند شدن، مؤثر شدن و هرچه زودتر، نتایجی را برای ستمدیده گان وطن ما بدست آوردن، تحقق می یابد.

برای همۀ ما مایۀ آرامش و سربلندی است که وحدتِ حاضر در بین دو حزبی صورت میگیرد که تفاوت مواضع سیاسی شان در حدِ راه ها و وسایل محدود بوده و هرگز در سطح اهدافی که باید به آنها برسیم، تبارز نکرده است. این تفاوت ها طبیعی اند ، هدف هردو حزب، بلند نگهداشتن درفش مدرسۀ سیاسی ما در شرایطی بود که نیرو های ارتجاعی و عقبگرای تازه به قدرت رسیده، تابوتی برایش آماده کرده بودند و از استحکام میخ های خود اطمینان داشتند. این دو حزب، پس از سقوط، سازماندهنده گانِ از خاک برخاستن بودند و امید به ادامۀ مبارزه و موجودیت سیاسی را در قلب هزاران رفیق ما زنده نگهداشتند. این امر مردم خواهانه را در شرایط پر مخاطره و دشوار و در شرایطی انجام دادند که محافل حاکم و حامیان خارجی آنان، همه وسایل را برای به انزوا بردن جنبش ترقیخواهانه و دادطلبانه به کار میبردند و تا کنون نیز هر فورمولی را که منجر به تجرید این جنبش شود، به کار میگیرند.

رستاخیز این مدرسه را چگونه میتوان و چگونه باید سازمان داد؟ از سالهای طولانی جنگ و خصومت که در فضای جاری اثرات عمیق بر جا گذاشته اند، چه درس هایی باید گرفت ؟ چه تغییرات در اندیشه، در سیاست ها و در عمل سیاسی باید وارد کرد که ایجاد بدیل ترقیخواهانه را تسهیل کند؟ اینها بودند سؤالاتی که رفقای ما در هر دو حزب مطرح ساختند، قسما پاسخ های نزدیک و قسما پاسخ های متفاوت به این سؤالات ارائه داشتند. بخشی از حزب واحد امروزی ما بر ضرورت یک مرحلۀ لازم برای تغییر فضای سیاسی و روانی در کشور و رشد حزب در فضای امن برای رفقا تأکید داشت. بخش دیگر، کار آرام را در حاشیۀ سیاست های عامه مقدم تر و مناسب تر دانست. زنده گی به اثبات رسانید که هیچکدام این برخورد ها غیر مسؤولانه نبود و در تقابل با منافع دراز مدت جنبش و توده های زحمتکش قرار نداشت.

آیا این تفاوت دید ها امروز از بین رفته اند ؟ با اطمینان میتوان گفت بلی. طرزالعملی که ما امروز بر مبنای آن اینجا جمع شده ایم، به اثبات میرساند که ما از مراحل اختلاف برین موضوع که چگونه حزب خود را و جنبش دموکراتیک و ملی را سازمان دهیم، گذشته ایم. ما در رابطه با این سؤالات به مرحلۀ ستراتیژی واحد رسیده ایم و آنچه در برابر ما قرار دارد، بحث و تفکر مشترک داخل حزبی است که در هر حزب متکی بر دموکراسی امری طبیعی و خاتمه ناپذیر پنداشته میشود.

وحدت بین دو حزب ما حاصل جمع مکانیکی دو کمیت نیست. زیرا رفقای ما از هر دو جانب با تجارب نو، متفاوت اما آموزنده در کنار هم قرار میگیرند و امتیازات یکی، نقاط ضعف دیگری را جبران میکند. حزب نو ظرفیت مانور سیاسی بزرگتر، نفوذ مردمی قابل ملاحظه و تعهد اجتماعی روشن در صف دموکرات ها، وطندوستان، عدالت خواهان و تجدد طلبان خواهد داشت.

نهضت فراگیر یعنی حزبی که من تا چند دقیقۀ دیگر هنوز مجاز خواهم بود که از نامش حرف بزنم، بر مبنای ضرورت دسترسی به این وحدت و تحقق وحدت ها و اتحاد های بزرگتر ایجاد شد. 5 سال پیش، همزمان با ایجاد نهضت میهنی، تلاش های دسته جمعی ما برای متشکل ساختن هسته های آماده برای مبارزۀ سیاسی در داخل افغانستان آغاز شد. بدینترتیب، ما اراده و آماده گی یی را که از داخل کشور افاده میشد، همراهی و کمک کردیم. بیاد دارم که وقتی با محمود بریالی فقید در بارۀ نامی که بر تشکل ما بایست میگذاشتیم، مشوره میکردم، او با اصرار از بکار گیری کلمۀ نهضت پشتیبانی میکرد زیرا میگفت این نهضت را باید به تدریج و از طریق وحدت با سازمانهای همسو به حزب مبدل سازیم.

وحدت بین حزب متحد ملی و نهضت فراگیر، آغاز پروسۀ وحدت همه نیروهای همسو، ایجاد زمینۀ مطمئن برای اتحاد همه دموکرات ها و نیرو های ملی و مردمی کشور ماست. این وحدت پلاتفورمی برای همسویی و همبسته گی همه نیرو های ملی وپیشرو کشور ما را بدست حواهد داد. سیاست گشایش بسوی نیرو های سیاسی جامعۀ ما میتواند در اشکال زیرین مطرح باشد :

یک : حزب واحد ما سیاست روشن در زمینۀ گذشتن به وحدت با همه نیرو های سیاسی همسو، بخصوص شخصیت ها، حلقات و سازمانهای مربوط به خانوادۀ گذشتۀ ما دارد. این سیاست در سالهای اخیر با جدیت لازم به پیش برده شده و به تأمین دیالوگی سازنده در بین این سازمانها، محافل و شخصیت ها انجامیده است. حزب واحد ما این برخورد سازنده را با دقت بیشتر و به شیوه یی سازنده تر دنبال خواهد کرد. ما ازین شخصیت ها، محافل و سازمانها دعت میکنیم که در پروسۀ پایه گذاری حزب واحد، از همین امروز سهیم شوند، در بحث و ابراز نظر سازنده یی که در جریان آماده گی برای کنگره یا مجمع عالی واحد براه خواهد افتاد شرکت کنند و در کنگرۀ واحد، در کنار ما، بی هرگونه تبعیض نماینده تعیین کنند و سیاست ها و مواضع خود را در معرض قضاوت و تصمیم جمعی قرار دهند.

دو : حزب واحد ما سیاست فعال اتحاد ها و ائتلاف ها را در مقیاسی بزرگتر، در قدم اول در داخل افغانستان و با همه نیرو های پیشرو جامعه دنبال خواهد کرد. این سیاست و اقدامات عملی یی که به دنبال خواهد داشت، نمیتواند از خارج کشور و از بین سازمان های برامده از حزب دیروز شروع شود اما میتواند در انکشافات بعدی خود این سازمان ها را نیز شامل گردد. مامیگوییم که برای همه اشکال افادۀ همبسته گی و همسویی آماده هستیم و وحدت را طبیعی ترین شکل توافق با این سازمان ها میدانیم

ج : حزب واحد ما آرایش سیاسی و اجتماعی شکل گرفته در جامعۀ ما را با دقت زیر نظر خواهد داشت و با اقشار ولایه های اجتماعی پیشرو، ملی و جانبدار عدالت اجتماعی، بر زمینه یی دموکراتیک نزدیک خواهد شد و نقش خود را در همراهی تلاش های مردم برای حقوق بیشتر، آزادی بیشتر، سطح زنده گی بهتر و احیای حاکمیت ملی ما ایفا خواهد کرد.

ما هم چنان که بودیم، کمک کننده و یاور رفقای فداکار خود در افغانستان باقی خواهیم ماند.

رفقای گرامی،

اینک با اتکا بر طرز العمل ادغام تشکیلاتی توافق شده در بین رهبری دو حزب برادر، امروز همدیگر را با یک تعهد و یک امید در آغوش میگیریم.

تعهد به اینکه ما هر چه را در امکان ما باشد، انجام خواهیم داد تا در حزب واحد، خط نهضتی و خط متحد ملی تداوم نیابد. وحدت ما یا کامل خواهد بود و مؤثر خواهد بود یا هدف مشترک ما که ایجاد حزبی نیرومند و با نفوذ است، براورده نخواهد شد. ما حاضر هستیم که سر از امروز چنین برخوردی را حمایت و تشویق کنیم و درین زمینه برین واقعیت انکار ناپذیر تکیه میکنیم که هیچ مانع جدی بر سر راه تحقق این وحدت کامل وجود ندارد.